Sinds kort heb ik, naast het werk bij VKON en op het melkveebedrijf, een nieuwe functie erbij als moeder. En eerlijk is eerlijk: het maakt de chaos compleet. De nachten zijn korter, de dagen voller, en mijn hoofd staat ineens niet alleen in het teken van projecten en koeien, maar ook van flesjes, luiers en andere ritmes. Althans, je probeert een ritme te vinden.
Iedere ochtend melk ik samen met mijn schoonmoeder de 220 melkgevende koeien. Iedere ochtend net even wat eerder opstaan, want eerst die kleine. Klinkt als een opgave om iedere ochtend vroeg op te staan, maar dat valt best mee. De 200 meter naar de stal toe lopen is een rustige opstart, waarbij de geur van de ochtend en het geluid van de vogels mij goeddoen. Het is net alsof de vogels in de ochtend net een tikje harder fluiten.
Nu klinkt dit natuurlijk heel mooi, maar dit is wel één van de weinige vaste momenten waarop het met een kleine gaat zoals ik hoop dat het gaat. Hij slaapt, na een fles om iets voor vijf, nog even een kleine drie uurtjes door in de melkstal en ik kan rustig even de koeien melken. De rest van de dag is meestal afwachten, en die is chaotisch en allesbehalve soepel.
Maar juist doordat werk, gezin en bedrijf zo flexibel zijn, ontstaat er een soort van ritme dat past bij ons leven. ‘Daarmee is niets meer zoals het was, maar ook alles precies zoals het moet zijn’.